ΖΩΗ

Golden, incorruptible life,
you who grant miracles
even to the one who’s almost dying,
in your second-to-last breath
you make us children again.
As if to give us something to journey with—
for a voyage we know nothing about,
but always imagined
and feared.

But you, life,
however it may be,
this fragile thing for us,
yet so deeply meaning—
you clutch it in your palm
like a crumpled piece of paper.
And so we,
we learned
to dream.

χρυσή άφθαρτη ζωή,

που χαρίζεις θαύματα ακόμα και σε αυτόν που σε λιγο πεθαίνει,

στην προτελευταία σου στιγμή 

παιδιά μας φτιάνεις.

Λες και να ‘χουμε να πορευόμαστε για ενα ταξίδι που ιδέα δεν έχουμε 

αλλα πάντα φανταζόμασταν και φοβόμασταν.

Μα εσύ ζωή όπως και να ‘χει ,

αυτό το φθαρτό για εμάς   

αλλά τοσο σημαντικό νόημα ,

εσύ ζωή το σφίγγεις στην παλάμη σου 

σαν τσαλακωμένο χαρτί.

Και έτσι εμείς 

μάθαμε να ονειρευόμαστε.